پايگاه اطلاع رسانی دکتر محسن رضايی - سرمایه های خدادادی فرصتی برای توسعه یا حسرت؟

سرمایه های خدادادی فرصتی برای توسعه یا حسرت؟

مطالب منتشر شده در صفحات استانی، آرایی است که توسط هواداران، معتمدین و حامیان دکتر رضایی ارسال شده است و انتشار آنها لزوما بیانگر دیدگاه شخص دکتر محسن رضایی نیست.

یکی از هواداران دکتر محسن رضایی در چهارمحال و بختیاری در یاداشتی به این پایگاه اطلاع رسانی از انتقال آب استان چهارمحال و بختیاری به استان های همجوار با وجود بی آبی در بعضی مناطق این استان گلایه کرد.
متن این یاداشت به شرح ذیل می باشد:

استان چهار محال و بختياري با يک درصد مساحت ايران (16532 کيلومتر مربع)، در حدود 10 درصد منابع آب کشور و سرچشمه دو رود مهم و استراتزیک کشور یعنی کارون و زاینده رود، یکی از ابزارهای مهم توسعه و سرمایه خدادادی را در اختيار دارد.

اگر چه استان از حجم قابل توجهي از آبهاي سطحي برخوردار است ولي به علت مشكلاتي از قبيل اختلاف ارتفاع بين رودخانه ها و دشتهاي مجاور استفاده از اين آبها در مصارف مختلف به آساني ميسر نيست. در نتيجه عمده مصارف آب استان از طريق برداشت از سفره هاي زيرزميني آب صورت مي گيرد و این در حالی است که بعلت برداشتهای زیاد از منابع آبهای زیر زمینی و کم شدن بارشهای و خشکسالی های متوالی اکثر دشتهای حاصلخیز استان از خشکسالی رنج برده و به دشتهای لم یزرع تبدیل می شوند.

علاوه بر آب کشاورزی، اکثر شهر و روستاهای استان خصوصا لردگان و روستاهای آن نیز با کمبود آب اشامیدنی نیز روبرو هستند و با تانکر آبرسانی می شوند و این در حالی است که آب استان از طریق لوله و احداث تونل و ... به استانهای مجاور خصوصا اصفهان و یزد جهت مصارف شرب و کشاورزی برده می شود.

به گفته اکثر کارشناسان و کشاوزان با مدیریت صحیح و با صرف هزینه بسیار کمتر از پروژه های یاد شده می توان آب را به این دشتهای در حال خشک شدن انتقال داد البته هیچ کدام از مردم و کشاورزان مخالف بهر برداری و استفاده مردم سایر نقاط استان از این منابع خدادای نیستند اما این انصاف نیست که کشاورزان و مردم استان از بی آبی رنج برده و بر اثر خشکسالی همچنان مقروض به بانکها باشند و چشم انتظار باران، اما آب استان به استانهای مجاور برود و یا در اثر سوء مدیریت هرز و هدر رود.