۱۳۸۹-۰۴-۲۱ ۰۷:۱۶:۵۵

سلام. به عقیده من هم اگر بخشی با عنوان خاطرات مربوط به آقا محسن را فعال کنید، عالی است بویژه آنکه خاطرات از زبان دیگران باشند. موفق باشید

۱۳۸۹-۰۴-۱۸ ۱۶:۵۱:۵۲

از خاطرات دکتر محسن یشتر بنویسید. مطالب جذابی در این مورد هست. مثلاً من شنیده ام دکتر رضایی تا بحال چهار بار ترور شده و مهمترینش در مرداد 60 بوده یعنی حد فاصل بین 7 تیر (ترور شهید بهشتی) و 8 شهریور (ترور شهید رجایی). الان که به سالگرد این ترور نزدیک می شویم، لطفا مطلبی در این باره منتشر کنید و اطلاع رسانی کنید. با تشکر

۱۳۸۹-۰۴-۱۸ ۰۷:۴۸:۲۶

سلام بر همه دلاوران مومن ايران زمين كه صادقانه همه هستي خود را در دوران استقامت ملي به وديعه الهي گذاشته و باعث افتخار و عزت در سطح جهان شدند.
آنموقع كودتاي نوژه شكل گرفت و توسط حزب الله ناكام شد و ديروز كودتاي پروژه توسط نفوذيهاي استكبار به انجام رسيد كه باز هم توسط امت حزب الله ناكام شد و اگر هم در آينده بخواهند كاري مذبوحانه شروع كنند بازهم خداوند متعال آنها را ناكام خواهد كرد و الله متم نوره و لو كره الكافرون. خداوند دودمان آنه ارا بر باد فنا و آتش جهنم خواهد داد. ان شاء الله.

پنجشنبه ۱۷ تير ۱۳۸۹ ساعت ۱۷:۵۳
روایت سردار حاج سعید طایفه از کودتای نقاب (کودتا در پایگاه شهید نوژه) از دفتر برادر محسن آمدند و گفتند امشب در پایگاه نوژه کودتا میشود

اشاره: سردار حاج سعید (حمید) طایفه نوروز، اکنون از پیشکسوتان جنگ و دفاع مقدس است. او پس از پیروزی انقلاب وارد سپاه پاسداران شد و پس از مدتی، به فرماندهی سپاه همدان برگزیده شد. در دوران فرماندهی او، کودتای نقاب (کودتا در پایگاه شهید نوژه) رخ می دهد و او با همکاری دلاورمردان سپاه همدان و با توکل به خدا، توانستند درس جاودانه‌ای به ایادی استکبار بدهند.

در ماه‌های آغازین جنگ، طایفه نوروز به اسارت دشمن درآمد و فصل جدیدی از مقاومت و مردانگی را همراه با هم رزمان خود آغاز کرد و پس از آزادی در سمت‌های گوناگونی که آخرین آن ریاست ستاد آزادگان کل کشور بود، به خدمت مشغول شد و هم اکنون به افتخار بازنشستگی نایل آمده است؛ «طایفه نوروز»، فرمانده میدانی عملیات خنثی سازی کودتای نقاب بود. در آستانه هجدهم تیر، سالروز آن رخداد، بخشی از رخدادهای آن روز را از زبان ایشان می‌خوانیم.

• به عنوان نخستین پرسش به اختصار ماهیت و کشف کودتای نوژه را توضیح دهید؟

طایف نوروز: اگر کودتای نوژه را به دو بخش عمده تقسیم کنیم، این كودتای نظامی _ که از نظر آنها «نقاب» نام گرفته بود و قرار بود، عملیاتش در پایگاه شهید نوژه همدان صورت بگیرد، یک قسمت کشف و بخش دوم خنثی شدن عملیات بود. در کشف هیچ یک از واحدهای اطلاعاتی ایران، دخل و تصرفی نداشتند، مگر آن کسانی که برگزیده شده بودند که در این عملیات و در این کودتا شرکت کنند. به شکل خیلی خاصی می‌شود گفت که جمهوری اسلامی در برابر کودتای نوژه کاملاً غافل بود.

شب پیش از کودتا، خلبانی می‌رود خدمت ‌حضرت آیت‌الله خامنه‌ای و به ایشان از این کودتا خبر می‌دهد. هنگامی که از این خبر آگاه می‌شوند، بسیار منقلب می‌شوند و در خاطراتی که خود آقا اشاره می‌کنند، می‌روند خدمت حضرت امام و البته نکته جالب اینجاست که با شور و هیجان و منقلب بودن می‌روند خدمت ایشان و اصرار می‌کنند که امام خانه را ترک کنند؛ این جمله‌هایی است که خود آقا در یک مصاحبه‌ای می‌فرمایند؛ «ما دیگه دل دل می‌زدیم. عصری آمدیم شورای انقلاب، آقای هاشمی هم در جریان بود. می‌دیدیم دل آنجا آرام نمی‌گیره، از امام دلم می‌خواست که کمک بگیرم. به آقا هاشمی گفتم، بریم خدمت امام و بگیم که امشب چه قضیه قرار است انجام بگیره. من و آقای هاشمی با هم دیگر سوار ماشین شدیم، رفتیم جماران خدمت امام. گفتیم با امام کار واجبی داریم و رفتیم و گفتیم چنین قضیه‌ای در شرف انجام است و شما امشب در جماران نمانید. امام با دقت گوش دادند، ولی با کمال خونسردی گفتند: نه. ما بنا کردیم به اصرار کردن، بلکه التماس کردن، خواهش می‌کنیم از اینجا بیرون بروید؛ خطرناک است و چنین خواهد شد. ایشان مصر و قرص گفتند: نه. وقتی دیدند که ما خیلی اصرار می‌کنیم، گفتند: شما از من نگران نباشید. من امشب برایم چیزی پیش نخواهد آمد، در حالی که سه تیم سه اسکادران هوایی یا سه تا هواپیما می‌خواستند بروند، فقط جماران را بکوبند.»

خب این که حضرت امام از کجا این را می دانسته که این قدر محکم مخالفت می‌کند؟ حال آنکه این عزیزان این همه به او اصرار می‌کنند که در جماران نباشند، بنده اعتقاد دارم امداد و الهام و توکل الهی بود.

• اینکه از زمان و محل وقوع این کودتا اطلاعی در دست نبود، یک بحث است و اینکه آیا اشراف اطلاعاتی بر مجموع تحرکات آنها نبود، بحث دیگری است.

طایفه نوروز: نه دیگر. تنها یک روز پیش از زمان کودتا، افسری که منقلب شده بود، می‌رود پیش مادرش و به برادر کوچکترش این قضیه را می‌گوید که مادر با همان فهم و درکش می‌گوید من شیرم را حلالت نمی‌کنم ‌اگه نروی بگویی و به این ترتیب، هم او می‌آید خدمت مقام معظم رهبری و قضیه را لو می‌دهد.

عزیز دیگری هم که نفوذی در میان کودتاچیان بود و من او را نمی‌شناختم که تنها شهید این عملیات هم هست، به گونه‌ای دیگر اطلاع داشت؛ جریان شهادت ایشان را بعداً توضیح می‌دهم.

• مسئولیت شما در آن زمان چه بود؟

طایفه نوروز: فرمانده سپاه همدان بودم و همچنین فرماندهی عملیات سپاه همدان را همزمان بر عهده داشتم، چون مسئول عملیات ما در کردستان شهید شده بود.

• شما به عنوان فرمانده سپاه همدان، چگونه از تصمیم بر وقوع کودتا آگاه شدید؟

طایفه نوروز: صبح روز پیش از کودتا ساعت 10 صبح بود که گفتند: برادر نوروزی، دو نفر آمدند که با تو کار دارند. گفتم: بیایند داخل. وقتی آمدند، گفتند ما می‌خواهیم شما را خصوصی ملاقات کنیم. ما اتاق را خلوت کردیم و آنها فکر میکنم عزیزی بود به نام برادر رضوان که از اطلاعات سپاه و از تهران آمده بود و یک درجه‌دار دیگر که گمان کنم یا کلاه سبز بود یا از تیپ «نوهد». گفتند که قرار است امشب پایگاه شهید نوژه به دست کودتاچیان اشغال شود و فردا عملیاتی ضد نظام و پایگاه‌های خاصی انجام بگیرد و سیصد «سورتی» پرواز صورت بگیرد و جماران را سه مرتبه بکوبند و جاهای دیگری که نام آورد که مراکز قدرت و مراکز تصمیم گیری در مملکت بودند، مجلس بود، کمیته بود، سپاه بود و اینها را می خواستند بکوبند.

هنگامی که این خبر را دادند، حقیقتاً شوکه شدم. گفتم: چه زمانی؟ گفتند: همین امشب. یک بار دیگر پرسیدم، امشب یا فردا صبح؟ گفتند: ‌بله. همین امشب عملیات صورت می‌گیرد و فردا پس از تسخیر پادگان شهید نوژه، عملیات اصلی را آغاز می‌کنند. من گفتم: یعنی الان ما می‌توانیم کاری بکنیم که این خبر را به من می‌دهید؟ گفتند: شرایط چنین است. ما هم همین دیروز با خبر شدیم و خودمان را رساندیم به شما.

• آن موقع فرمانده کل سپاه و مسئول اطلاعات سپاه چه کسانی بودند؟

طایفه نوروز: فرمانده سپاه احتمالاً برادر منصوری و مسئول اطلاعات هم برادر محسن (رضایی) بودند. 

خلاصه دیدیم که چاره‌ای نیست و باید کاری کنیم. همه بچه‌ها را آماده باش صد در صدی دادیم و گفتیم تمام بچه‌ها را دعوت کنند به سپاه و بلافاصله ذخیره‌هایی را که داشتیم هم فراخوان کردیم. تعدادی از بچه‌ها را با تلفن با ماشین مأمور کردیم که بروند تا آنجا که می‌توانند نیرو جمع کنند و ما هم تلاش کردیم تا عصر، قرار عملیاتی بگذاریم برای خنثی کردن این کودتا؛ به گمانم آن روز ما توانستیم پنجاه تا شصت نفر از بچه‌ها را ما جمع کنیم.

• از شهرستان‌ها یا از همدان؟

طایفه نوروز: تنها از همدان، چون فرصتی نبود و بعد هم بر پایه اطلاعاتی که عزیزانی که از تهران آمدند و به ما دادند، طرح عملیاتی ریختیم. گفتند کسانی که قرار است کودتا را انجام دهند، در یک نقطه‌ای نزدیک پایگاه شهید نوژه که کارخانه شن و ماسه بود، آنجا تجمع می‌کنند و بر پایه طرح عملیاتی که خودشان داشتند، وارد پایگاه نوژه می‌شوند و پایگاه را تسخیر می‌کنند. اینها ورزیده‌ترین افراد ارتش آن زمان بودند؛ یعنی تیپ «نوهد»، کلاه سبزها و آنهایی که دوره بسیار بالای تخصصی دیده بودند. ما عمده نیروهایمان را فرستادیم و بر پایه طرح خودمان به محلی که در آنجا افراد با ماشین‌های مختلف برای آغاز عملیات جمع می‌شوند و به این ترتیب، ما آن محل را تقریباً با بیست تا سی نفر محاصره کردیم.

• یعنی آنها متوجه تحرکات شما نبودند؟

طایفه نوروز: نه، پیش از اینکه تاریکی شب برسد، رفتیم و مسیر عملیاتی آن نقطه را مشخص و افراد را چینش کردیم و به همه روستاهای محل هم خبر دادیم که اتفاقی دارد در پایگاه نوژه می‌افتد، هشیار باشید و هر خبری شد، به گشت‌های ما _ که ‌ اینجا هستند _ اطلاع بدهید. سر سه راه پادگان نوژه هم یک ایست بازرسی گذاشتیم. تعداد 78 تا 10 گشت از سه راه ساوه تا پایگاه نوژه همدان گشت می‌زدند.

خلاصه آن که به واحدهای ژاندارمری که پلیس راه بودند هم اطلاع دادیم که یک محموله قاچاق دارد می‌آید؛ اما روشن نگفتیم چون اطمینانی نبود. به یاد دارم آخرین واحدهایی که از سپاه همدان خارج شدند، ما در سپاه را قفل کردیم و رفتیم. فقط یک نفر ماند که پای تلفن‌ها باشد و بی سیم‌های درب و داغانی که داشتیم را جواب بدهد. بعد دیگر ما شروع کردیم به گشت زنی. خود من هم یک واحد گشتی اختیار کردم و به این سه چهار محل‌ها سرکشی می‌کردم. در راه به هم علامت می‌دادیم و می‌ایستادیم و رهنمودها و اطلاعاتی که داشتیم، با هم مبادله می‌کردیم.


یکی از واحدهای گشت ما متوجه یک ون شد. بر پایه اطلاعات برادرانی که از تهران آمده بودند و به ما دادند، کودتاچیان، کفش های ورزشی نو به پا داشتند و دارای تعدادی ون‌‌های نو صفر کیلومتر که به وسیله یک کامیون حمل می‌شدند. یکی از گشت‌های ما که سرگروه آن شهید مجیدی بود، متوجه می‌شود و اینها را نگه می‌دارد و دستگیر می کند. کسی که فرماندهی این عملیات را بر عهده داشت، داخل همان ماشین بود؛ استواری به نام محمدی یا احمدی، دقیق یادم نیست. ماجرا به این شکل بوده که وقتی از ماشین پیاده شان می‌کنند، این شخص موفق می‌شود تیم ما را خلع سلاح کند و سه بار اسلحه‌ای را که از دست بچه‌های ما گرفته بود، چکانده ولی شلیک نشده بود.

در این فاصله، یکی از بچه‌ها اسلحه‌اش را برمی‌دارد و به طرف این شخص تیراندازی می‌کند که با مهارت بسیار بالایی از معرکه درمی‌رود. در حین این درگیری که آنجا رخ می‌دهد، یک نفر از بچه‌ها به نام مجیدی _ که نفوذی در بین آنها بود _ آنجا شهید می‌شود و چند نفر از کودتاچیان کشته می‌شوند. این شهید درجه‌دار تیپ هوابرد بود که در حین شهادت به من گفت: «من در میان اینها نفوذی هستم، بروید دنبالشان».

• یعنی شما قبلاً او را نمی‌شناختید؟

طایفه نوروز: نه. نمی‌شناختم. فقط لحظه‌های آخر عمرش بالای سرش نشستم. درگیری که تمام شد، گشت من به آنجا رسید. دیدم یکی سر جاده ایستاده؛ بنابراین، ما با احتیاط نزدیک شدیم و تقریباً می‌شود گفت که در بغل من جان داد. آن قاتل فرار می‌کند و بچه‌های گشت ما هم دنبال او می‌روند. جنازه‌های کودتاچیان آنجا افتاده بود و به علاوهِ شهید ما.

نکته جالب اینجاست که این شخص و این فرمانده عملیات که چترباز بوده و چترش را رها می‌کرد، می‌پرید و به شاه احترام میگذاشت و ورزیده‌ترین نفر اینها بود و وقتی فرار کرد تا صبح می‌دوید، در صورتی که با محل تجمع خودشان، فقط 500 متر فاصله داشت. تا صبح می‌دود و اینها را پیدا نمی‌کند و خسته و درمانده می‌آید کنار زمین یونجه زاری و می‌خوابد که یک پیرمردی با دامادش داشتند زمینشان را آبیاری می‌‌کردند. توی تاریک و روشنای صبح می‌ببینندش. به واسطه خبری که ما داده بودیم، پیرمرد به دامادش می‌گوید، او آنجا خوابیده و اسلحه اش هم کنارش است. هر دو بیل داشتند؛ یکی بیلش را می‌گذارد زمین. پیرمرد می‌گوید تو اسلحه اش را از دستش بگیر، من هم اگر بلند شد با بیل می‌زنمش. جالبه بزرگترین نظامی این مجموعه را که قرار بوده عملیات را رهبری کند با بیل پیرمرد اصلاً فلج می‌شود. بعد وقتی که آوردندش پیش ما، گریه می‌کرد مثل ابر بهار، می‌گفت: ببینید من را کی اسیر کرده.

یکی از اینها که ما دستگیرشان کردیم، وقتی آوردندش در سپاه، این درجه‌دار «عزیزی» که از تهران اومده بود، می‌گفت خیلی مواظب این باشید، چرا که اگر دستش را باز کنیم، همین ساختمان را خراب می‌کند. من نگاه به چهره اش کردم، حقیقتاً انگار سالهاست که مرده بود. صدایش کردم، گفتم: چه می‌خواهی؟ گفت: دستهایم را باز کن. گفتم: دستهایش را باز کنید. گفتم: چه می‌خواهی؟ گفت: غذا، ‌آب. بهش دادیم و بعد خیلی با آرامش و طمأنینه خاصی که همه ما تحت تأثیر قرار گرفتیم، گفت: من دیدم انقلاب را شما نگه نمی‌دارید که پاسدار انقلابید. ماها دیدیم انقلاب را کس دیگری نگه می‌دارد. کس دیگه حامی این انقلاب است. بعد گفت: همه ما را اعدام کنید، اول از همه من را اعدام کنید. ما به حقیقت همه از خائنین به ارزش‌های این مملکتیم. نه تنها به این رژیم خیانت می‌کنیم، ما بلکه به تک تک این مردم داریم خیانت می‌کنیم، چون این انقلاب و مردم را خداوند دارد حمایت می‌کند.

• شعاع دستگیری کودتاچیان در همین مسیر نوژه تا همدان بود یا درون شهر و پایگاه هم رفتید؟

طایفه نوروز: بله، ما تعدادی که توی جاده دستگیر کردیم و اطلاعاتی که از اینها گرفتیم در همان جا، همین ‌طور اطلاعاتی به ما می‌دادند. ما نه دستگاه شکنجه داشتیم، نه بزنی، نه بکشی. گفتند اینها بناست از پادگان نوژه پرواز کنند؛ خلبان فلان، خلبان فلان، خلبان فلانی. ما شروع کردیم رفتیم داخل پایگاه و شروع کردیم دستگیری و تقریباً پنجاه تا شصت نفر را دستگیر کردیم.

هم همدان و تو نوژه، به ویژه در پایگاه و خلبانان و دیگر دیدیم که نه، دستگیری‌های ما دارد تعدادش می‌رود بالا و با اطلاعاتی که اینها دارند می‌دهند، من به تهران زنگ زدم و به برادر محسن (رضایی) گفتم: برادر محسن، اوضاع این گونه است. اگر ما بخواهیم ادامه بدهیم، این همکاری با این کودتاچیان خیلی گسترده است و حتی همان جا متوجه شدیم لشکر 92 اهواز قرار است، صبح همان روزی که عملیات هوایی شان را انجام می‌دهند، عمل کنند که فرمانده و جانشین این لشکر به نام‌های بهرامی و علی مرادی از عوامل این کودتا بودند.

جالب است وقتی که ما (بعداً و در جریان هشت سال دفاع مقدس و به دست عوامل ارتش بعثی صدام) اسیر شدیم، یک روز دیدیم که چند تا ماشین بنز آمد و افسران ارشد ایرانی پیاده شدند و رفتند به قرارگاه فرمانده اردوگاه الرمادی.

• یعنی همان افسران فراری دوره طاغوت و کودتا؟

طایفه نوروز: بله، سوت داخل باش زدند. ما رفتیم داخل و سپس شروع کردند به خواندن نام افرادی از لشکر 92 اهواز که جزو اسرا بودند و یکی یکی می‌بردند به درون مقر فرماندهی اردوگاه. از آسایشگاه ما هم یک نفر را صدا کردند که خودش را قبلاً راننده آمبولانس معرفی کرده بود. او رفته بود آنجا، همکارانش می‌دانستند این فرمانده تانک بوده، اما خودش را راننده آمبولانس معرفی کرده بود. بعد آمد داخل آسایشگاه و گفت رفتم آنجا؛ بهرامی بود و علی مرادی (فرمانده و جانشین لشکر 92) که ‌گفت مادر فلان فلان شده (فحش می‌داد) تو راننده آمبولانسی؟ تو که فرمانده تانکی.

گفت: من اصلاً تو را نمی‌شناسم. من راننده آمبولانسم نه فرمانده تانک. یک درجه‌دار نمی‌ دانم اهل کجا، آن افسران آمده بودند برای تشکیل ارتش رهایی بخش ایران (آرا) یارگیری می‌کردند که نظامیانی که از مملکت فرار کرده‌اند، به علاوه آن تعدادی که در اردوگاه اسیر شده بودند، جذب می‌کردند که به کمک ارتش عراق به خاک ایران حمله کنند و بر پایه آن توانمندی‌های اطلاعاتی که داشتند، می‌توانستند بسیار موفق شوند؛ درست مثل مرصاد منافقین؛ یعنی این طرح همان سال اول جنگ توسط ارتش رهایی بخش، به فرماندهی آریانا یا اویسی ریخته شد.

یکی از این دو تا بود. فرمانده اش بودند؛ الان در ذهنم نیست. وقتی که اینها آمدند، بر خودم واجب دانستم این خبر را به ایران بدهم. من نه کشف رمز داشتم نه دسترسی به جایی. نامه‌ای نوشتم برای همسرم و در نامه گفتم كه به محمد نوری بگویید آن ماشینی كه آن شب من زدم شیشه‌ اش را شكستم، حالا آمدند تاوان می‌خواهند! حالا داستان چه بود؟


شب كودتا در تعقیب و گریزهایی که من انجام می‌دادم، یك ماشین فرار كرد. من با سه نفر دیگر دنبالش كردیم. من نشستم سوار ماشین پشت فرمان و با سرعت دنبال این ماشین رفتیم. حالا ماشین آن نو صفر كیلومتر، ماشین ما هم از این ماشین‌های لكنتی كه از اداره‌‌ها گرفته بودیم. خلاصه ما با ترفندی سر یک پیچی با نور اضافه كردن و اینها، ماشین ترسید که ما رسیدیم از ماشین پیاده شد. ما هم پیاده شدیم من نشانه گرفتم با كلت 45 میلیمتری، راننده را كه حالا الله بختكی درست نشونه زدیم. شیشه عقبش شكست، رفت خورد به كتف راننده. آنها فرصت داشتند و فرار كردند. تا صبح در بیابان دویده بودند و خسته و کوفته، صبح آمده بودند سر جاده و ما خودمان سوارشان كردیم. این اشاره به این داستان بود.

اما اینكه گفتم به محمد نوری بگویید: «محمد نوری چه كسی بود؟» محمد نوری آن موقع مدیر داخلی یا مسئول اطلاعات سپاه همدان بود و الان از خدمتگزاران صادق و توانمند در سطوح بالای نیروی انتظامی است.

گفتم: بگو این طوری شده و آنها آمدند اینجا غرامت می‌خواهند. بعد شروع كردم در نامه‌ به نوشتن کلمات مبهم و نامفهومی. وقتی این نامه می‌آ‌ید می‌فهمند كه این نامه چیزهایی توش هست، دقیق روشن نیست و كلمات غلطی در این نامه نوشته شده. این نامه را می‌برند می‌دهند به محمد نوری چون اون موقع مسئول اطلاعات سپاه همدان بود. ایشان می‌آورد كرمانشاه پیش همین سردار لطفیان که مسئول اطلاعات غرب بود و این نامه می‌رود به شورای امنیت كشور. و من با خواندن ده بیست تا آیة‌الكرسی نوشتم كه سرهنگ، علی مرادی، بهرامی، ارتش رهایی بخش و... و... همچین خیالی دارند. با غلط نوشتن بعضی از كلمات میخواستم برسانم كه داستان اینجوریه و خیلی جالب اینها آنچنان رمزی نبود. با نگاه كردن سطحی ‌فهیمدند كه روی این حروف نظر هست؛ در برگشت از اسارت، حروف را كه كنار هم گذاشتند، داستان را برایشان گفتم و فهمیدند.

بعداً، وقتی كه ما در بازرسی ستاد کل بودم، امیر لطفیان شد فرمانده ما در معاونت بازرسی. من را كه دید، به آغوش گرفت. گفت: دلم می‌خواست تو را ببینم. گفتم: چطور؟ گفت: این نامه تو كه از اسارت آمد به شواری امنیت کشور، ما بردیمش، گفتیم به این می‌گن پاسدار كه از توی اسارتم هم دارد كار می‌كند و این خبری كه تو به ما دادی، به راحتی ما توانستیم آن حركت را خنثی كنیم و در نطفه خفه اش كنیم؛ این بود داستانی كه آنجا اتفاق افتاده بود.

• برگردیم به شب کودتا. در حین گشت زنی و انجام عملیات، ارتباط شما با مرکز چگونه بود؛ یعنی دستور و گزارش ها چگونه رد و بدل می‌شد؟

طایفه نوروز: ما چون امكانات كافی نداشتیم با سرعت‌های سرسام آوری كه توی جاده می‌رفتیم، خودمان مثل پیك عمل می‌كردیم. به این گشت می‌گفتیم تو برو آنجا به آن گشت می‌گفتیم برو به محل تجمع، ما هیچ امیدی نداشتیم كه بتوانیم موفق بشویم. من تعداد خاصی از بچه‌ها را خودم می‌شناختمشان که از لحاظ اخلاقی و توانمندی دو تا تیم فرستادم داخل پایگاه نوژه و گفتم اگر ما موفق شدیم که فبها، اگر هم موفق نشدیم، یقیناً بدانید كه تمام ما بیرون كشته شدیم و هر كسی خواست برود طرف این شیلترهای هواپیما مرد، زن، بزرگ، پیر، جوان، هر كس نزدیك هواپیما شد، شما بزنید و حتی هواپیماها را هم اگر لازم شد منهدم كنید.

همچنین دستوری دادیم كه این بچه‌ها كوله پشتیهایشان را پر كردند از فشنگ و رفتند داخل پایگاه و بحمدالله کار به آنجا نكشید و از هم پاشیدند و در این از هم پاشیدگی شان، ما حداکثر استفاده را كردیم؛ یعنی اینها حتی نتوانستند دو حركت از آن طرح عملیات كه با آن وسعت با آن دقت و محقق و مرزبان و آدم‌های خیلی گنده دنبال بودند، اجرایی کنند. بطوریکه حتی نتوانستند دو حركتشان را با همدیگر انجام بدهند و این دستگیری‌ها را ما انجام دادیم.

• خب آقای طایفه نوروز، این گزارش های لحظه به لحظه را شما به چه کسی می‌دادید؟ آیا از تهران هم گزارش می‌خواستند؟

طایفه نوروز: [با خنده] باز هم اگر از این تلفن‌های همراه بود خوب بود، دو تا بی‌سیم درب و داغون داشتیم كه گذاشته بودن آن كنار كه با هم تماس داشته باشند. نهایتاً نماز صبح را در جاده‌ها خواندیم. ما از آنجا شروع كردیم زنگ زدیم به برادر محسن (رضایی) كه برادر محسن به حول و قوت پرودگار و باز هم می‌گویم به حول و قوت پروردگار و به حول و قوت پروردگار نه هیچ کدام از ماها، عملیات کوتاچیان خنثی شد.

• در این فاصله‌ای كه از صبح به شما خبر دادند تا فردا صبح كه نماز خواندید به آقامحسن (رضایی) خبر دادید؟ هیچ تماسی از تهران با شما یا خود شما با تهران نداشتید؟

طایفه نوروز: چرا، بعد که برگشتیم سپاه، دیگر با این تلفن های كابل، تلفنهای معمولی با تهران تماس گرفتیم و گرفتم برادر رضوان تماس گرفت كه از اطلاعات سپاه مرکز بود. از بچه‌هایی بود كه قبلاً زندانی سیاسی بود كه با برادر محسن (رضایی) كار می‌كرد، اطلاعات را با هم رد و بدل می‌كردند. بعد ما گزارش تهیه كردیم و آمدیم. یادم است فردای آن روز داشتم می‌رفتم تهران كه گزارش بدهم به مجموعه فرماندهی سپاه، رادیوی ماشین را باز کردم. آقای هاشمی (رفسنجانی) داشت اولتیماتوم می‌داد به ساواكی‌ها كه بس کنید، دیگه بسه.

• از پاسداران آن دوره سپاه همدان در جریان جنگ تحمیلی کسی شهید شد؟ خوب است در سالروز این حادثه از افتخارآفرینان آن روز یادی شود.

طایفه نوروز: بله، می‌شود گفت همه بچه‌های آن روز سپاه همدان که در جنگ شهید، اسیر یا جانباز شدند همان عزیزان خنثی کننده کودتای نوژه بودند.

یک خاطره جالب یادم آمد، یکی از پاسداران تیم گشت که مسئول سرکوب محل کودتاچیان بود، عقرب زده بود. صدایش كردم. دیدم دستش ورم كرده سیاه شده. گفتم: بیا برویم بیمارستان. گفت: من نمی‌‌روم. اگر بناست كشته بشوم، بگذار همین‌جا كشته بشوم. هر چه اصرار كردیم، اصلاً زیر بار نرفت. خلاصه در آن تاریكی شب كه كمین كرده بودند، یكی از بچه‌ها آمد بالای دستش را بست و با یک چاقو دستش را فشار داد. یک مقدار خون خارج شد و حالش بهتر شد.

در هر صورت، پس از پایان عملیات، من به تهران رفتم و گزارش مفصلی به برادر محسن (رضایی) و جواد منصوروی فرمانده کل وقت سپاه دادم. 

منبع: تابناک