۱۳۸۹-۰۴-۱۰ ۰۰:۲۳:۲۵

من یکی از مسئولین ستاد دکتر محسن رضایی در مسجدسلیمان بودم .
ستاد ما شاید تنها ستادی بود که هیچ گونه هزینه ای در برنداشت البته منظور من غیر از هزینه های مادی هزینه های معنوی و انسانی بود که بعد از انتخابات من و کسانی که به دکتر محسن رضایی رای داده بودیم با سربلندی در شهرمان راه می رفتیم و اکثرا ما را به همدیگر نشان می دادند و می گفتند اینها کار عاقلانه ای کردند به کسی رای دادند که با گفتار و رفتار و کردارش در بعد از انتخابات نشان داد که فقط به سربلندی ایران اسلامی می اندیشد و بس . ما هم افتخار می کنیم که راه درست را انتخاب کرده بودیم ای کاش بقیه مردم و بخصوص همشهریان عزیزم زودتر به این مهم دست می یافتندکه آنوقت می توانستند در شیرینی انتخاب اصلح سهیم باشند. در واقع می شود به ماها لقب شکست خورده پیروز داد. به امید پیروزی حق بر باطل

۱۳۸۹-۰۴-۰۷ ۱۰:۴۷:۱۷

در نبرد انتخاباتی تنها کسی که نقطه ضعفی نداشت تا احمدی نژاد انگشت روی آن بگذارد و فشار دهد، دکتر محسن رضایی بود. و همه دیدیم که که احمدی نژاد چگونه سعی کرد تا دکتر را عصبانی کند اما توانایی بالای دکتر در فرو بردن خشم هم به نوبه خود جالب توجه بود. چرا که احمدی نژاد با استفاده از این حربه، خود را در مناظرات قبل حق به جانب می خواند و دیگران را مقصر. اما در مقابل دکتر رضایی قافیه را واگذار کرد و نتوانست به توصیه مشاوران تبلیغاتی اش عمل کند.
شاید اگر دکتر کوچکترین نقطه ضعفی در کارنامه اش داشت، احمدی نژاد آن را در بوق و کرنا می کرد اما پاک بودن پرونده دکتر، دست احمدی نژاد را واقعاً بسته بود. احمدی نژاد به هر دری زد تا بتواند دکتر را عصبانی کند که این با مکث چند ثانیه ای دکتر نقش بر آب شد. اما تیر خلاص دکتر به محمود احمدی نژاد، شاخص فلاکت بود. چیزی که احمدی نژاد از آن حتی خبر نداشت.
این مناظره به طرز وحشتناکی نظر مردم را عوض کرد اما یک مسله بود و آنهم اینکه ...
راستی چرا یک ریس جمهور از چنین بحث علمی یعنی "شاخص فلاکت" خبر نداشته باشد؟ آیا سرنوشت مردم کشورش برای او اهمیتی ندارد؟

۱۳۸۹-۰۴-۰۴ ۲۰:۱۸:۱۲

سلام من به دکتر رضایی رای دادم نه به خاطر همشهری بودن و وابستگی خانوادگی. ما بختیاریها از طایفه های مختلف هستیم ولی با هم نسبت داریم. بهش رای دادم چون دیدم کسی بود که تلاش نکرد مچ گیری کند. برنامه اش را ارائه داد و سخنش را گفت، از کوره در نرفت. سابقه به نسبه بهتری نسبت به دیگر نامزدها داشت.

۱۳۸۹-۰۳-۲۷ ۱۱:۴۶:۳۷

آره جالبه. الان از هر کس میپرسی میگوید به رضایی رای دادم. در حالی که به نظر من این افراد یا به موسوی رای داده اند یا به احمدی نژاد ولی الان شرمنده اند. مخصوصا تحصیل کرده ها یا اداری ها. نه می توانند پاسخگوی مدیریت ضعیف احمدی نژاد باشند و نه توان توجیه عملکرد سیاسی موسوی پس از انتخابات را دارند.

پنجشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۸۹ ساعت ۱۱:۴۲
وبلاگستان: آنها که به آقامحسن رای ندادند اما امروز ...

اشاره: وبلاگشهر ایرانی جایی برای آزادانه تر نوشتن و تمرین زندگی در سپهری جدید و ناشناخته است. در وبلاگ های ایرانی هیچ موضوعی نیست که دور از چشمان وبلاگنویس ها قرار گیرد. برخی از این بلاگر ها خاطرات، تاملات، تحلیل ها و حتی انتقادهای منصفانه خود از دکتر محسن رضایی را در وبلاگ های شخصی خود قرار داده اند. «وبلاگ ها» مکانی است برای انعکاس این دست نوشته ها تا محیطی برای اگاهی هر بلاگر از مطالب سایر بلاگرها باشد. نویسنده مطلب نیز می تواند از نظرات خوانندگان بیشتری مطلع گردد. شما کاربر ارجمند نیز می توانند مطالب و نشانی وبلاگ خود را به اطلاع ما برسانید تا در این بخش منعکس گردد. لازم به ذکر است انعکاس این ایده ها و دل نوشته ها، لزوماً به معنی تایید آنها و تأیید نویسنده آنها نیست و کوششی برای تمرین گفتگو در محیطی منصفانه است.

نویسنده وبلاگ "در آستانه سی سالگی" در آخرین پست ارسالی وبلاگ خود می نویسد: 

امروز 22 خرداد است. یک سال پیش بود که 40 میلیون ایرانی پس از یک ماه تبلیغات رسمی و نزدیک به یکسال! تبلیغات غیر رسمی کاندیداهای ریاست جمهوری، به پای صندوق های رای آمدند تا دهمین دولت را به آنکه فکر می کردند اصلح تر است، بسپارند.

انتخابات 22 خرداد 88 از جهاتی با نمونه های پیش از خود تفاوت های چشمگیری داشت. کارناوالهای تبلیغاتی که شب و روز نمی شناخت، سفرهای استانی متعدد که البته هر کدام از 4 کاندیدا به فراخور بضاعت خود و امکاناتی که در اختیار داشت، ایرانگردی را در برنامه های تبلیغاتی خود گنجانده بود، و از همه مهم تر و جدیدتر، انجام مناظره های تلویزیونی میان کاندیداها بود که چند هفته پیش از آغاز رسمی تبلیغات، طی نامه ای از سوی دکتر محسن رضایی به رئیس صدا و سیما پیشنهاد شد.

همه به انجام مناظره های آرام و منطقی که به شناخت بهتر مردم کمک کند امیدوار بودند اما نخستین مناظره، حالتی را بوجود آورد که عملا انتخابات را به سمت دو قطبی شدن پیش برد. فضایی که پس از این مناظره بر جامعه حاکم شد، حتی کسانی را که با انتخابات قهر کرده بودند، به صحنه کشاند به گونه ای که هوادران هر کدام از این دو کاندیدا، پیروزی طرف مقابل را به تیره شدن آینده ایران تشبیه می کردند.

در این میان اما دکتر محسن رضایی در یکی از نخستین کنفرانس های مطبوعاتی خود، حرکت با شیوه فعلی را رفتن به سمت پرتگاه، و اتخاذ شیوه های قدیمی را بازگشت به عقب می دانست.

برخلاف سه کاندیدای دیگر که هر روز سلاح جدیدی بر علیه رقبا رو می کردند، دکتر رضایی با تواضع و اخلاق مداری در مناظره ها شرکت می کرد و به اعلام برنامه های اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و ... خود و در مقاطعی نیز به نقد عملکرد دیگر کاندیداها می پرداخت؛ اخلاق مداری و برنامه محوری دکتر رضایی به گونه ای بود که حتی هواداران سایر کاندیداها نیز به این موضوع معترف بودند تا جایی که در بیشتر نظرسنجی های رسمی، دکتر محسن رضایی عنوان با برنامه ترین کاندیدا به خود اختصاص می داد.

با این وجود، عده ای که به دو قطبی شدن فضای انتخابات کمک کرده بودند به هدف خود رسیدند و عملا فضای جامعه در روزهای نزدیک به 22 خرداد این را بخوبی نشان می داد؛ کم نبودند افرادی که حتی به ستادهای انتخاباتی دکتر رضایی می آمدند و از وی بعنوان با برنامه ترین و مهم تر از همه، اخلاق مدار ترین کاندیدا تمجید می کردند ولی در پایان، ترس از پیروزی رقیب را بهانه ای برای رای ندادن به دکتر رضایی می ساختند.

و امروز یکسال از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری می گذرد؛ با همه حواشی که از آن آگاهید. کاندیداهایی که آن همه هیجان کاذب را به جامعه و به خصوص حامیانشان منتقل کرده بودند، امروز نیز (البته با حرارت کمتر) همان روش را دنبال می کنند و شاید دلیل اینکه این روزها با افرادی برخورد می کنید که به دکتر رضایی رای نداده اند ولی می گویند نام او را در برگه رای نوشته ایم، همین مسئله باشد زیرا با یک سال تاخیر متوجه شده اند که رای به کاندیدای "با برنامه" و "اخلاق مدار" بسیار ارزشمند و افتخار آمیز است، حتی اگر پیروز انتخابات نباشد. 

یاد پیامک - محسن - یکی از دوستانم افتادم که دو شب قبل از انتخابات نوشته بود: به رضایی رأی میدهم و فردا وجدانم راضی است!!